Gisterenavond mochten we naar Van Dik Hout in het oude Luxor theater. In we bedoel ik dus Ron, Petra, Marius en ondergetekende. Ook gelukkige aanwezige, maar dan 15 rijen achter ons, Nancekindje met vriendin Marianne.

Vooraf vreesden wij al dat het een duffe avond ging worden want het ging om de theatertour van VDH, maar omdat je alles een keer moet meegemaakt hebben in het leven wilden we toch maar de gok wagen. En duf was een understatement. Voor de pauze heb ik Ron meerdere malen wakker moeten schudden omdat de aandacht wel erg verslapte. Het sms-verkeer met rij 20 (wij zaten op rij 5) was dan ook ruimschoots aanwezig met teksten als "Zouden ze door de zelfmoord hulplijn gesponsord worden?" en "Jij nog een xeroxatje?". Ook werd het niet gewaardeerd door onze omgeving dat Ron en ik de show hardop van commentaar voorzagen. En dan over het ‘November rain’ intro van ‘Zij maakt het verschil’ nog maar te zwijgen, wat een hard gegrinnik van Marius opleverde, door de gelijktijdige constatering hiervan van Petra en mij.

Na de pauze ging het iets losser en ging het tempo eindelijk iets omhoog en werd een klassieker als ‘Stil in mij’ luidkeels meegeblerd. Tijdens de toegift kreeg ik nog het sms-je "Wanhoop niet, komt ie lekker vlot mee". Nancy had er klaarblijkelijk zin an. U begrijpt, al met al een geslaagde avond maar dan vooral door het enthousiasme van onszelf.

Dan nog iets. Welke nitwit heeft die ‘Loveseats’ verzonnen. U weet niet wat dat zijn? Dat zijn 2-zitsbanken die in het oude Luxor staan, met het oog op een romantisch dicht tegen elkaar aan kruipend van de show genieten. En die hebben ook allemaal namen gekregen van beroemde koppels. En dan moeten uitgerekend Ron en ik op de ‘Jos en Frank’-bank zitten??? Rot toch op man